پاییز آمدست که خود را ببارمت

پاییز لفظ دیگر "من دوست دارمت"

بر باد می دهم همه بود خویش را

یعنی تو را به دست خودت می سپارمت

باران بشو، ببار به کاغذ، سخن بگو

وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گل کاغذی من

حتی اگر خاک شوم تا بکارمت

اصرار می کنی که مرا زودتر بگو

گاهی چنان سریع که جا می گذارمت

پاییز من، عزیز غم انگیز برگریز

یک روز می رسم و تو را می بهارمت!!!

این روزها دلم خونِ خون است
مثل اناری بازمانده از شاخه ای که چشم به در دوخته تا تو بیایی و او را از شاخه بچینی
من اَنارِ آبانم
دل تنگت که می شوم، بغض هایم می ترکد
من تا آخرین انارِ روی درختِ این پاییز، به انتظارت خواهم نشست
نکند نیایی؟!

علیرضا بهجتی